Śmierć artysty.

Tym razem nawiązanie do sztuki i do tego, jak może wynikać spotkanie twórcy z Białą Panią. 

,,Śmierć artysty"

Leżysz zmożony chorobą,
Odchodzisz powoli w zaświaty,
Wtem ja, kolejny twórca,
Muzyk wspaniały, siadam,
Przy łóżku artysty. 

Wyciągam skrzypce, 
Twarz zmieniona,
(Moja odstawiona na stelaż),
Gram już wspaniałe melodie,
Gram dla największego artysty. 

Wstajesz,
Bierzesz moją bladą dłoń,
Idziemy,
Idziemy razem,
Ku Sztuce. 

25.10.2023

Pozdrawiam!

Zagadka faraona.

Dziś wiersz, który jest albo pierwszą, albo drugą wersją utworu o faraonie na wielkiej zjeżdżalni w zaświatach. Wydawało mi się, że zgubiłem gdzieś pierwszą wersję, dlatego napisałem też drugą. :D

Dla S.J.

,,Zagadka faraona"

Znaleziono niedawno grobowiec,
Jakiegoś nieznanego wcześniej faraona,
Korytarze prowadziły głębiej niż zwykle,
Ciemność większa od wszystkiego.

Sam faraon w dziwnej pozycji,
Lekko uśmiechnięty,
Nikt nie wie dlaczego.

Po wielu latach badań,
Jeden z badaczy znalazł możliwą odpowiedź,
Faraon po swojej śmierci,
Trafił na najdłuższą, w rzeczywistości,
Najlepsza z możliwych zjeżdżalnię.

28.08.2018
Pozdrawiam!

Faraon odkopany.

Dziś wiersz inspirowany w jakimś sensie memem, na którym widać mumię jakiegoś faraona, która jest w pozycji jak przed wielkim ślizgiem. Przynajmniej tak twierdził autor podpisu.

Dla S.J.

,,Faraon odkopany"

Nie tak dawno,
W Egipcie, u stóp piramidy,
Odkryto wejście, bramę piękną,
Do grobowca faraona.

Liczne pułapki, zagadki dla umysłu,
Wszystko to było niezbędne,
By do środka dostali się najlepsi badacze.

Znaleźli faraona w dziwnej pozycji,
Ramiona na piersi złożone,
Nogi wyciągnięte jak się tylko da,
Głowa też wyciągnięta do granic.

Na ustach widoczny nadal,
Tajemniczy uśmiech władcy,
Całość wygląda tak,
Jakby szykował się do zjazdu,
Największą zjeżdżalnią,
W zaświatach.

7.09.2018
Pozdrawiam!

Rejs po rzece Styks.

Dziś zabieram Was w zaświaty. :) I to nie byle jakie, bo ze starożytnej Grecji. Zapraszam do łodzi Charona.

,,Rejs po rzece Styks”

Płynę w łodzi,

Po rzece zaświatów,

Przy rufie, z wiosłem Charon,

Milczący przewoźnik bez twarzy.

Mijamy Lete,

O, ile dałbym by,

Zapomnieć, te wszystkie klęski codzienne,

Już za późno niestety,

Charon nie zechce zawrócić.

Łódka dopływa do brzegu,

Poznałem rzekę umarłych,

Lecz teraz nie mam jak wrócić,

Hades nie kocha turystów.

28.05.2016 

Pozdrawiam!