,,***"

Wiersz powstały na podstawie sztuki i przemyśleń dotyczących spraw ostatecznych. 

,,***"

Odchodzę z tego świata,
Leżę na chodniku,
A w tle miasto nocą.

Nigdy mnie nie chciało,
A ja, a ja próbowałem,
Wejść w nie,
W jego tkankę,
Wejść w nie,
W jego struktury. 

Teraz umieram,
Żółte, wątrobowe oczy,
Ledwo co widzą,
Marzenia o potędze,
Wielkości znikają stopniowo. 

Umieram,
A w tle moje miasto,
Umieram,
A miasto przeżyje. 

16.06.2024

Pozdrawiam!

Widok z człowiekiem w tle.

Dziś wiersz zainspirowany obrazem jaki powstał w mojej głowie nie tak dawno temu. 

,,Widok z człowiekiem w tle”

Biało do kresu oka mego,

Biało, a straszniej być nie może,

Wielka, bezkresna puchu pustynia.

Gdzieś koło chaty człowiek stoi,

Patrzy bez emocji w niebo,

Patrzy jakby chciał zakończyć,

Swoją duszę w raj wypuścić.

Strach zagląda mi do oczu,

Strach odbiera myśli tok,

Nie wiem czy go sam zatrzymam,

Nie wiem nic już, nie wiem nic.

Nagle widzę drugi człowiek,

Do tamtego szybko idzie,

Wprost z uśmiechem,

Wprost z nadzieją,

Wszystko musi się zakończyć.

Człowiek w tle chciał z sobą skończyć,

Człowiek-Radość dał mu cel,

Pracuj ze mną mu powiedział,

Nieś dla świata radość swą,

Nieś dla świata dobre wieści,

Nieś dla świata swą opowieść.

3.01.2016

Pozdrawiam!

Mglisty, ale nadal wspaniały dzień.

Co pewien czas znajduję w Sieci zdjęcie, które mnie zachwyca, pobudza jakąś ukrytą strunę. Tak było w wypadku tego wiersza, najpierw zobaczyłem zdjęcie, potem starałem się ubrać w słowa, to co zobaczyłem.

,,Mgły miejskie"

Miasto dziś pływa w mglistej rzece,

Tu wir, tam coś na kształt zakola,

Mgła otula szpice, zegary,

Nawet wieża,

Najwyższy budynek świata,

Zatracony w mglistych poświatach.

Gdy tylko Słońce chyli się w pomarańcz,

Na jego tarczy widać miasto,

(Trochę jakby w tle),

W oddali,

Jakby człowiek w lustrze oglądał,

Swoją twarz niemająca doczekać jutra.

12.09.2014
Pozdrawiam!