Czarne lustro.

Dziś wiersz powstały po przeczytaniu wywiadu chyba z grupą Baroness. Padło tam stwierdzenie odnoszące się do wypadku autokaru, którym jechał zespół, coś o czarnych lustrach właśnie.

,,Czarne lustro”

Spojrzał za granicę czasu,

Gdy autokar z klifu leciał,

Zobaczył czarne lustro,

I już wiedział.

Że to życie,

Nawet cierpieniem usłane,

Jest luksusem w porównaniu,

Ze światem czarnych luster.

25.02.2016 

Pozdrawiam!

Wywiad.

Dziś trochę odpoczynku od poezji. W tym wywiadzie przedstawiam pewne (może przerysowane nawet) sytuacje ze styku poezji/sztuki i świata mediów. 

,,Wywiad”

Dziennikarka: Witam Pana. Moje pierwsze pytanie dotyczy poezji. Skąd taki pomysł na życie?

Autor: W sumie to z czytania, tak, na pewno z tego. Poezję rozgryzam po trochu. Raz sięgnę po 

polskiego autora. Innym razem niemieckiego.

Dz: A skąd pomysły?

A: To różnie. Czasem ze strzępu zdania na wietrze. Czasem same z siebie. Z głowy. Z umysłu.

Dz: A popularność nie męczy?

A: Nie. To w pewnej mierze moje paliwo.

Dz: To może pójdziemy do mnie?

(Cicho i na osobności).

A: Dobrze. Dam Pani mój ostatni tomik poezji.

15.10.2015

Pozdrawiam!