Gabinet luster.

Drobne nawiązanie do Kazika (,,gabinet złotych luster"), poza tym wiersz zrodzony z przemyśleń. 

Dla S.J. 

,,Gabinet luster"

W tym gabinecie złotych luster,
Czuję się jak król,
Oku kuszone fatamorganą,
Oko oszukane, zagubione. 

Podchodzę do jednego z luster,
Korytarz dziwny otwiera,
Lęk, obawa się rodzi, 
Uderzam ręką w taflę,
Krew w myślach widzialna. 

Lustro znów oszuka,
Oko krwi nie zobaczy,
Sen, zwykły sen,

A może tak kiedyś się zdarzy?

21.04.2022

Pozdrawiam!

Fotografie kłamią.

 Dziś wiersz o tym, w jaki sposób można wpłynąć na odbiór rzeczywistości. 

,,Fotografie kłamią"

Czasem zdarza się taki przypadek,
Że martwy przedmiot kłamie,
Weźmy choćby prosty przykład,
Starą fotografię.

Wiele lat temu ktoś mógł z niej wyciąć,
Kogoś lub coś za wiele,
Taki element nie pasujący,
Do wyobrażeń o świecie.

Przez lata niby widać to było,
Pytania mnożyły się liczne,
Lecz nagle, jakoś po dwóch dekadach,
Wszystko skończyło się, zgasło.

Teraz zdjęcie bez dziadka Mariana,
Zupełnie nie dziwi nikogo,
Widocznie pamięć spłatała figla,
Bo nikt taki nie istniał.

5.01.2020

Pozdrawiam!

Smutek nadchodzi.

Dziś wiersz związany z gorszą chwilą, jednak zakończenie według mnie można powiązać z mitem o Pandorze. Tam też mimo bardzo złych zdarzeń, na samym końcu pojawia się promyk nadziei na zmianę sytuacji.

,,Smutek nadchodzi"

Białe kwiaty na grobie,
Wszystko powoli odchodzi.

Myśli wędrują sobie,
W nieznanych wcześniej kierunkach.

Łzy i deszcz połączone,
W lustrze twarz się odbija,
Smutek nadchodzi od wczoraj,
Zasiany chyba przez diabła.

Wszystko się zmienia i mija,
Smutek przegryza już kości,
Niedługo w mej duszy zamieszka,
Śmierć ostateczna radości.

Nadzieja jak to mawiają,
Odejść może ostatnia,
Gdy patrzę jednak na siebie,
Widzę w tym tylko kłamstwo.

Smutek zarządza światem,
Wszystko pod władzą swą ma,
Uwolnić się, rzeczą trudną,
Najgorszą jednak w nim trwać.

9.12.2018
Pozdrawiam!

Nasielsk.

Dziś impresja słowna oparta na wizycie w mieście Nasielsk nie tak dawno temu.

,,Nasielsk”

Nasielsk z zielnikiem się kojarzy,

Bowiem miejscowi mówią Nazielsk,

Od tego droga jest już prosta,

Do mięty, co po rowach rośnie.

Poza tym w szklarniach pięknych wokół,

Prężą swe głowy snu rumianki,

Pomiędzy suszem histeryka.

Pod miastem widać całkiem duże,

Zarośla z maku, takich malin,

Za miastem trochę, róż zagajnik,

Do tego jeszcze bzów laseczek.

Czy wierzyć w to?

Ja sam nie powiem.

Lecz cóż w tym na przeszkodzie stoi?

Zabawa słowem,

Śmieszna nazwa,

To wszystko może być zaczątkiem.

Ulepię ciasto z malinami,

O! Jakie będzie słodkie,

Możecie rzucać we mnie śmiało,

Zawsze, gdy coś od rzeczy powiem.

Wtedy już każdy widzi kłamstwo,

I może śmiać się do rozpuku,

Bo w końcu trzeba mieć tak zwany,

Dystans do siebie oraz innych.

9.07.2016

Pozdrawiam!