A.I.

Wiersz powstały na podstawie moich rozmyślań, gdy siedziałem na ławce w parku. 

,,A.I."

Siedzę na ławce,
Wokół jesienne drzewa,
Wtem, dziwny impuls,
Może jestem w czyimś umyśle,
W jego myślach po prostu. 

Wielka dłoń może mnie,
Chwycić, przenieść gdzieś,
Bez mojej zgody. 

Wielka kula ze śniegiem,
Sztuczna do granic,
A w niej my wszyscy.

Dziwne, jesienne,
Przemyślenia. 

10.10.2024

Pozdrawiam!

Dziwaczny świat.

Mój komentarz do obecnej sytuacji. Jak siedziałem w parku na ławce to  miałem takie wrażenia jak podmiot liryczny w wierszu.

,,Dziwaczny świat"

Usiadłem na ławce w parku,
Z maseczką na twarzy,
Nie chcę wciągnąć całego świata,
Nie chcę go zniszczyć.

A on odrealnia się tylko,
Drzewa jak komputerowa tapeta,
Coraz to dziwniej jedynie.

Wciągam chyba świat,
Maseczka na bok,
Wszystko połączone na zawsze.

22.04.2020
Pozdrawiam!

Problem w Bukareszcie.

Dziś wiersz inspirowany w pewnej mierze opowieścią niejakiego Krzysztofa ,,Grabaża" Grabowskiego o jego wyprawie do tego miasta. Jednym słowem o wiele bardziej hard niż u mnie.

Dla S.J.

 ,,Oczekiwanie (Długi to czas)"

Utknąłem na dworcu kolejowym,

W Bukareszcie,

Niby podobnie urocze dworce,

A jednak po części inne.

Chodzić, tu należy chodzić,

Spać nie można na ławce, bo ona do siedzenia tylko,

Zegar wybija rytm, godziny mijają.

Pociąg gdzieś tam przebłyskuje z dala,

Już, już jadę w pierwszej klasie,

Zacnych linii kolejowych.

Jadę i końca nie widać,

Albo wierszy stos napiszę,

Albo w mumię się zmienię,

W pociągu z Bukaresztu do naszej,

Stolicy.

26.12.2014

Myśliciel.

Zapewne każdy z nas miewa chwile zadumy, chwile kiedy na kilka czy kilkanaście sekund zupełnie wyłącza się z odbioru świata. Pewna zacna osoba podsunęła mi dość intrygujący cytat jaki można zaprezentować takiemu myślicielowi. Mowa tu o dwóch ostatnich wersach, w których zawarłem to powiedzonko.

Dla S.J.

,,Myśliciel"

Myślicielu co usiadłeś w parku,

Na ławce samemu,

Nie myśl proszę tyle,

Przylecą motyle,

I porwą Cię w nieznane.

13.10.2014

Pozdrawiam!