Moje imię w ruinach.

Parę słów związanych z pewną piosenką i moimi przemyśleniami. 

Dla S.J. 

,,Moje imię w ruinach"

Idąc kiedyś miastem,
Zauważyłem ruiny szpitala,
Wszedłem, poszukać czegoś,
Co można opisać, zapamiętać.

Wśród ruin, zgliszczy niemal,
Znalazłem wyryte swoje imię,
Świat zawirował, mgła oczy zasnuła.

W inne rejony się przenoszę,
Lewituję cicho.

Moje imię w ruinach,
Fenicjanie wierzyli,
Że takie coś zabija,
Człowiek równa,
Do takich ruin. 

W Kosmos, tam ucieknę,
Moje imię w ruinach,
Śmierć.

Wreszcie wróciłem do siebie,
Szybki rzut oka na wszystko,
Na siebie samego. 

Idę, wracam do domu. 

25.12.2020

Pozdrawiam! 

Helga.

Dziś wiersz inspirowany dokonaniami pewnej niemieckiej grupy muzycznej, pobrzmiewa w nim też coś z twórczości pana Świetlickiego.

,,Helga”

Idę ulicą, ona z porem,

Z siatek ogromem,

Idzie i tworzy energię,

Wokół siebie.

Helga.

Jednoczesne odrzucenie,

I przyciąganie, jak mur w Berlinie.

Helga.

Tajemnic pełne imię,

Zawiera w sobie wszystko,

Może być imieniem sklepowej,

Albo pani doktor,

Od języków martwych.

Helga.

Zdziwienie i szok,

Z tymi siatkami,

Pod sklepem jest taka pełna,

Miłości do świata, człowieka.

Helga.

2.02.2016

Pozdrawiam!