Autoportret z ołówkiem.

Wiersz nawiązujący do sztuki oraz emocji wywołanych nią. 

,,Autoportret z ołówkiem"

Rysuję sobie spokojnie,
Ołówek w ręku płonie, arkusz papieru jeszcze,
Jeszcze nie. 

Wtem, patrzę się, widzę kątem oka,
Jak ktoś maluje mnie, mój portret.

O! Zajmuje mi to chwilę,
Wiem już kto to,
To ja sam, maluję,
Maluję autoportret. 

Muszę przyjąć minę,
Na styku niechęci z nienawiścią,
Do siebie samego. 

Ołówek jako broń,
Świetnie może się nadać. 

15.04.2022

Pozdrawiam!

Oddech wojny.

Dziś próba pewnego upersonifikowania wojny, nadania jej jakichś ram poza tymi związanymi z definicjami.

,,Oddech wojny”

Wychodzi młody chłopak,
Z bronią na ramieniu,
Mówi rodzinie, że wróci,
Jak tylko wiosna przyjdzie.

Oddech wojny był dłuższy,
Chłopak po roku wrócił,
Bez nogi i z ranami w duszy,
(Jego oczy widziały za dużo).

Błąka się po swoim mieście,
Rodzina go ledwo poznała,
Wolą jednak w niedzielę,
Nie siedzieć przy jednym stole.

Chłopak zobaczył piekło,
Już nie chciał dalej żyć,
Wybrał się więc na grzyby,
Nie wyszedł z lasu  nigdy.

26.10.2015
Pozdrawiam!